Haftabaşı Kabusu aslında bir takvim meselesi değil, modern insanın bitmek bilmeyen bir trajedisidir. Çoğumuz Pazar akşamı güneş batarken içimizi kaplayan o ağır huzursuzluğu sadece Pazartesi sabahına yorarız. Ancak gerçek şu ki; Pazartesi sendromu aslında hiç bitmiyor; sadece kılık değiştirerek haftanın diğer günlerine sızıyor.
Bir Yaşam Biçimi Olarak Sendrom
Pazartesi sabahı alarm çaldığında hissedilen o keskin isteksizlik, aslında bir günün değil, bir çalışma düzeninin sonucudur. Salı günü geldiğinde "Pazartesi’yi atlattık" diyerek kendimizi kandırırız. Oysa Salı, Pazartesi’nin yorgunluğunu taşıyan, Çarşamba ise hafta sonuna olan özlemin zirve yaptığı bir gündür. Perşembe, "bitse de gitsek" nidasının sessiz yankısıyken, Cuma günü yaşanan o geçici rahatlama aslında bir sonraki Pazartesi’nin ayak sesleridir.
Modern mesainin getirdiği bu amansız döngü, zihnimizi sürekli bir "bekleme odasına" hapsediyor. Yaşadığımız anın tadını çıkarmak yerine, hep bir sonraki tatili, bir sonraki hafta sonunu veya bir sonraki emeklilik hayalini kuruyoruz. Bu durum, sendromu yapısal hale getiriyor. Pazartesi sendromu bitmiyor çünkü biz aslında haftanın beş gününü "yaşanmamış" kabul edip çöpe atıyoruz.
Bildirimlerin Gölgesinde Dinlenmek
Eskiden mesai bittiğinde iş de biterdi. Şimdilerde ise e-posta bildirimleri sayesinde ofisimiz cebimizde geziyor. Pazar günü öğleden sonra gelen bir "ufak hatırlatma" mesajı, Pazartesi sendromunu erkene çekiyor . Dinlenmesi gereken zihin, sürekli bir hazırlık modunda kaldığı için gerçek bir mola veremiyor. Dinlenemeyen bir zihin için ise her gün, yeni bir Pazartesi ağırlığındadır.
Meğer bu sendromun bitmemesinin temel sebebi, yaptığımız işe yüklediğimiz anlamla ilgilidir. Eğer bir insan haftanın büyük çoğunluğunu sadece "hayatta kalmak" için harcıyorsa, o kişi için zaman bir hapishaneye dönüşür. Pazartesi bu düşmanın yüzüdür, Cumartesi ise sadece kısa süreli bir ateşkestir.
Sendromla Barış İmzalamak
Pazartesi sendromunun hiç bitmediği gerçeğiyle yüzleşmek, aslında özgürlüğün ilk adımıdır. Bu karanlık tablodan çıkmanın yolu, mutluluğu sadece Cumartesi ve Pazar günlerine hapsetmemekten geçer. Hafta içine serpiştirilen küçük keyifler, akşam yürüyüşleri veya sadece kendimizle baş başa kalabildiğimiz anlar, takvimin o zalim yapısını kırabilir.
Unutmamak gerekir ki; hayat sadece hafta sonlarından ibaret olmayacak kadar değerlidir. Eğer sendromun hiç bitmediğini düşünüyorsanız, belki de takvimi değil, o takvimin içindeki bakış açınızı değiştirmenin vakti gelmiştir. Çünkü gerçek huzur, Pazartesi’nin gelmesinden korkmamak değil, her günü kendi renginde yaşayabilmektir.
Bu metni bir içerik editörüne mi göndereceksin yoksa kendi blogun için mi kullanacaksın? Bizimmekan Eğer istersen bu makale için dikkat çekici bir "Okuma Listesi" veya "Sıkça Sorulan Sorular" bölümü de ekleyebilirim.